Praktyki kultury wizualnej 2555-s2KUL1L-PKW-FNM

1. Widmontologia. Metafora wizualna i pokazywanie niewidzialnego

2. Ideologia późnego kapitalizmu: „Oni żyją”, reż. John Carpenter, 1988.
TW: brutalność policji

3. Horror jako tekst antropololgiczny: „Wstrząsy”, reż. Ron Underwood, 1990.
TW: wielkie dżdżownice, paskudna maź.

P. Kletowski, „Europejski i amerykański horror filmowy jako tekst antropologiczny”, w: „Strefy mroku. Groza w kulturze audiowizualnej”, red. S.J. Konefał, Gdańsk 2017.

4. Kapitalizm jako horror: „O wszystko zadbam”, reż. J. Blakeson, 2021 (Netflix).

5. Społeczeństwo kapitalistyczne: „Platforma”, reż. Galder Gaztelu-Urrutia, 2017 (Netflix).

6. Horror mediów: „Blair Witch Project”, reż. Daniel Myrick, Eduardo Sánchez, 1999.

7. Media a praca żałoby: „Lake Mungo”, reż. Joel Anderson, 2008.

Z. Freud, „Żałoba i melancholia”, w: K. Pospiszyl „Zygmunt Freud, człowiek i dzieło” (s. 295-296), Wrocław-Warszawa-Kraków 1991.

8. Nawiedzenie jako trauma: „Paranormal Activity”, reż. Oren Peli, 2007.

Z. Freud, „Niesamowite”, w: tegoż, „Pisma psychologiczne”, Wydawnictwo KR, Warszawa 1997.

Z. Kossowski, „Niesamowite jako źródło niepokoju i wiedzy”, w: „Wunderblock. Psychoanaliza i filozofia”, nr 1/2022.

9. Nawiedzenie jako troska: „Czyj to dom”, reż. Remi Weekes, 2020 (Netflix).
Archetyp nawiedzonego domu.

Vinciane Despret, „Wszystko dla naszych zmarłych”, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2021 (fragmenty).

Derrida, „Widma Marksa. Stan długu, praca żałoby i nowa Międzynarodówka”, PWN, Warszawa 2016 (fragmenty).

10. Nawiedzenie jako bycie: „Spencer”, reż. Pablo Larraín, 2021.

Colin Dickey, „Ghostland. Ameryka i jej nawiedzone miejsca”, Wydawnictwo Literackie, Warszawa 2022 (fragmenty).

11. Media jako widmo: „Nope”, reż. Jordan Peele, 2022.

12. Cyberpunk jako żałoba po utraconej przyszłości. Janelle Monae, „Dirty Computer. Emotional Picture”

Dirty Computer: https://www.youtube.com/watch?v=jdH2Sy-BlNE

Audre Lorde, “Siostra Outsiderka”, Czarna Owca, Warszawa 2015 (fragmenty).

13. Animacja: „Belle”, reż. Mamoru Hosoda, 2021.

14. Retromania. Przeszłość jako widmo: „Stranger Things” sezon 1 (Netflix).

Simon Raynolds, „Retromania. Jak popkultura żywi się własną przeszłością”, Wydawnictwo Kosmos, Warszawa 2018 (fragmenty).

1. Widmontologia. Metafora wizualna i pokazywanie niewidzialnego

2. Ideologia późnego kapitalizmu: „Oni żyją”, reż. John Carpenter, 1988.

3. Horror jako tekst antropololgiczny: „Wstrząsy”, reż. Ron Underwood, 1990.

P. Kletowski, „Europejski i amerykański horror filmowy jako tekst antropologiczny”, w: „Strefy mroku. Groza w kulturze audiowizualnej”, red. S.J. Konefał, Gdańsk 2017.

4. Horror mediów: „Blair Witch Project”, reż. Daniel Myrick, Eduardo Sánchez, 1999.

5. Media a praca żałoby: „Lake Mungo”, reż. Joel Anderson, 2008.

Z. Freud, „Żałoba i melancholia”, w: K. Pospiszyl „Zygmunt Freud, człowiek i dzieło” (s. 295-296), Wrocław-Warszawa-Kraków 1991.

6. Nawiedzenie jako trauma: „Paranormal Activity”, reż. Oren Peli, 2007.

Z. Freud, „Niesamowite”, w: tegoż, „Pisma psychologiczne”, Wydawnictwo KR, Warszawa 1997.

Z. Kossowski, „Niesamowite jako źródło niepokoju i wiedzy”, w: „Wunderblock. Psychoanaliza i filozofia”, nr 1/2022.

7. Nawiedzenie jako troska: „Czyj to dom”, reż. Remi Weekes, 2020 (Netflix).
Archetyp nawiedzonego domu.

Vinciane Despret, „Wszystko dla naszych zmarłych”, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2021 (fragmenty).
8. Media jako widmo: "Nope", reż. Jordan Peele, 2022.

9. Nawiedzenie jako bycie: „Spencer”, reż. Pablo Larraín, 2021.

Colin Dickey, „Ghostland. Ameryka i jej nawiedzone miejsca”, Wydawnictwo Literackie, Warszawa 2022 (fragmenty).

Sylwia Kołos, "Film biograficzny - gatunek progresywny" (rozdział "Film biograficzny, czyli jaki? Refleksja genologiczna. Definicje. Ewolucja").

10. Produkowanie własnego nawiedzenia: "Cam", reż. Daniel Goldhaber, 2018.

Tomasz Olchanowski, "Persona i cień w epoce wiktoriańskiej i w ponowoczesności. Jungowska analiza zachodnioeuropejskiej hipokryzji".

11. Kapitalizm jako horror: „O wszystko zadbam”, reż. J. Blakeson, 2021
(Netflix).

Aleksandra Derra, "Ciało w krainie schizofrenicznego kapitalizmu".

12. Społeczeństwo kapitalistyczne: „Platforma”, reż. Galder Gaztelu-Urrutia, 2017 (Netflix).

13. Animacja: „Belle”, reż. Mamoru Hosoda, 2021.

Agnieszka Kiejziewicz, "Japoński cyberpunk. Od awangardowych transgresji do kina popularnego" (wstęp i rozdział II).

14. Poetyka teledysku

Michał Pick, "Poetyka wideoklipu muzycznego"

1. Widmontologia. Metafora wizualna i pokazywanie niewidzialnego

2. Ideologia późnego kapitalizmu: „Oni żyją”, reż. John Carpenter, 1988.

3. Horror jako tekst antropololgiczny: „Wstrząsy”, reż. Ron Underwood, 1990.

P. Kletowski, „Europejski i amerykański horror filmowy jako tekst antropologiczny”, w: „Strefy mroku. Groza w kulturze audiowizualnej”, red. S.J. Konefał, Gdańsk 2017.

4. Horror mediów: „Blair Witch Project”, reż. Daniel Myrick, Eduardo Sánchez, 1999.

5. Media a praca żałoby: „Lake Mungo”, reż. Joel Anderson, 2008.

Z. Freud, „Żałoba i melancholia”, w: K. Pospiszyl „Zygmunt Freud, człowiek i dzieło” (s. 295-296), Wrocław-Warszawa-Kraków 1991.

6. Nawiedzenie jako trauma: „Paranormal Activity”, reż. Oren Peli, 2007.

Z. Freud, „Niesamowite”, w: tegoż, „Pisma psychologiczne”, Wydawnictwo KR, Warszawa 1997.

Z. Kossowski, „Niesamowite jako źródło niepokoju i wiedzy”, w: „Wunderblock. Psychoanaliza i filozofia”, nr 1/2022.

7. Nawiedzenie jako troska: „Czyj to dom”, reż. Remi Weekes, 2020 (Netflix).
Archetyp nawiedzonego domu.

Vinciane Despret, „Wszystko dla naszych zmarłych”, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2021 (fragmenty).
8. Media jako widmo: "Nope", reż. Jordan Peele, 2022.

9. Nawiedzenie jako bycie: „Spencer”, reż. Pablo Larraín, 2021.

Colin Dickey, „Ghostland. Ameryka i jej nawiedzone miejsca”, Wydawnictwo Literackie, Warszawa 2022 (fragmenty).

Sylwia Kołos, "Film biograficzny - gatunek progresywny" (rozdział "Film biograficzny, czyli jaki? Refleksja genologiczna. Definicje. Ewolucja").

10. Produkowanie własnego nawiedzenia: "Cam", reż. Daniel Goldhaber, 2018.

Tomasz Olchanowski, "Persona i cień w epoce wiktoriańskiej i w ponowoczesności. Jungowska analiza zachodnioeuropejskiej hipokryzji".

11. Kapitalizm jako horror: „O wszystko zadbam”, reż. J. Blakeson, 2021
(Netflix).

Aleksandra Derra, "Ciało w krainie schizofrenicznego kapitalizmu".

12. Społeczeństwo kapitalistyczne: „Platforma”, reż. Galder Gaztelu-Urrutia, 2017 (Netflix).

13. Animacja: „Belle”, reż. Mamoru Hosoda, 2021.

Agnieszka Kiejziewicz, "Japoński cyberpunk. Od awangardowych transgresji do kina popularnego" (wstęp i rozdział II).

14. Poetyka teledysku

Michał Pick, "Poetyka wideoklipu muzycznego"

1. Widmontologia. Metafora wizualna i pokazywanie niewidzialnego

2. Ideologia późnego kapitalizmu: „Oni żyją”, reż. John Carpenter, 1988.

3. Horror jako tekst antropololgiczny: „Wstrząsy”, reż. Ron Underwood, 1990.

P. Kletowski, „Europejski i amerykański horror filmowy jako tekst antropologiczny”, w: „Strefy mroku. Groza w kulturze audiowizualnej”, red. S.J. Konefał, Gdańsk 2017.

4. Horror mediów: „Blair Witch Project”, reż. Daniel Myrick, Eduardo Sánchez, 1999.

5. Media a praca żałoby: „Lake Mungo”, reż. Joel Anderson, 2008.

Z. Freud, „Żałoba i melancholia”, w: K. Pospiszyl „Zygmunt Freud, człowiek i dzieło” (s. 295-296), Wrocław-Warszawa-Kraków 1991.

6. Nawiedzenie jako trauma: „Paranormal Activity”, reż. Oren Peli, 2007.

Z. Freud, „Niesamowite”, w: tegoż, „Pisma psychologiczne”, Wydawnictwo KR, Warszawa 1997.

Z. Kossowski, „Niesamowite jako źródło niepokoju i wiedzy”, w: „Wunderblock. Psychoanaliza i filozofia”, nr 1/2022.

7. Nawiedzenie jako troska: „Czyj to dom”, reż. Remi Weekes, 2020 (Netflix).
Archetyp nawiedzonego domu.

Vinciane Despret, „Wszystko dla naszych zmarłych”, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2021 (fragmenty).
8. Media jako widmo: "Nope", reż. Jordan Peele, 2022.

9. Nawiedzenie jako bycie: „Spencer”, reż. Pablo Larraín, 2021.

Colin Dickey, „Ghostland. Ameryka i jej nawiedzone miejsca”, Wydawnictwo Literackie, Warszawa 2022 (fragmenty).

Sylwia Kołos, "Film biograficzny - gatunek progresywny" (rozdział "Film biograficzny, czyli jaki? Refleksja genologiczna. Definicje. Ewolucja").

10. Produkowanie własnego nawiedzenia: "Cam", reż. Daniel Goldhaber, 2018.

Tomasz Olchanowski, "Persona i cień w epoce wiktoriańskiej i w ponowoczesności. Jungowska analiza zachodnioeuropejskiej hipokryzji".

11. Kapitalizm jako horror: „O wszystko zadbam”, reż. J. Blakeson, 2021
(Netflix).

Aleksandra Derra, "Ciało w krainie schizofrenicznego kapitalizmu".

12. Społeczeństwo kapitalistyczne: „Platforma”, reż. Galder Gaztelu-Urrutia, 2017 (Netflix).

13. Animacja: „Belle”, reż. Mamoru Hosoda, 2021.

Agnieszka Kiejziewicz, "Japoński cyberpunk. Od awangardowych transgresji do kina popularnego" (wstęp i rozdział II).

14. Poetyka teledysku

Michał Pick, "Poetyka wideoklipu muzycznego"

P. Kletowski, „Europejski i amerykański horror filmowy jako tekst antropologiczny”, w: „Strefy mroku. Groza w kulturze audiowizualnej”, red. S.J. Konefał, Gdańsk 2017.
Z. Freud, „Żałoba i melancholia”, w: K. Pospiszyl „Zygmunt Freud, człowiek i dzieło” (s. 295-296), Wrocław-Warszawa-Kraków 1991.
Z. Freud, „Niesamowite”, w: tegoż, „Pisma psychologiczne”, Wydawnictwo KR, Warszawa 1997.
Z. Kossowski, „Niesamowite jako źródło niepokoju i wiedzy”, w: „Wunderblock. Psychoanaliza i filozofia”, nr 1/2022.
Vinciane Despret, „Wszystko dla naszych zmarłych”, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2021 (fragmenty).
Derrida, „Widma Marksa. Stan długu, praca żałoby i nowa Międzynarodówka”, PWN, Warszawa 2016 (fragmenty).
Colin Dickey, „Ghostland. Ameryka i jej nawiedzone miejsca”, Wydawnictwo Literackie, Warszawa 2022 (fragmenty).
Audre Lorde, “Siostra Outsiderka”, Czarna Owca, Warszawa 2015 (fragmenty).
Simon Raynolds, „Retromania. Jak popkultura żywi się własną przeszłością”, Wydawnictwo Kosmos, Warszawa 2018 (fragmenty).

P. Kletowski, „Europejski i amerykański horror filmowy jako tekst antropologiczny”, w: „Strefy mroku. Groza w kulturze audiowizualnej”, red. S.J. Konefał, Gdańsk 2017.
Z. Freud, „Żałoba i melancholia”, w: K. Pospiszyl „Zygmunt Freud, człowiek i dzieło” (s. 295-296), Wrocław-Warszawa-Kraków 1991.
Z. Freud, „Niesamowite”, w: tegoż, „Pisma psychologiczne”, Wydawnictwo KR, Warszawa 1997.
Z. Kossowski, „Niesamowite jako źródło niepokoju i wiedzy”, w: „Wunderblock. Psychoanaliza i filozofia”, nr 1/2022.
Vinciane Despret, „Wszystko dla naszych zmarłych”, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2021 (fragmenty).
Derrida, „Widma Marksa. Stan długu, praca żałoby i nowa Międzynarodówka”, PWN, Warszawa 2016 (fragmenty).
Colin Dickey, „Ghostland. Ameryka i jej nawiedzone miejsca”, Wydawnictwo Literackie, Warszawa 2022 (fragmenty).
Audre Lorde, “Siostra Outsiderka”, Czarna Owca, Warszawa 2015 (fragmenty).
Simon Raynolds, „Retromania. Jak popkultura żywi się własną przeszłością”, Wydawnictwo Kosmos, Warszawa 2018 (fragmenty).

P. Kletowski, „Europejski i amerykański horror filmowy jako tekst antropologiczny”, w: „Strefy mroku. Groza w kulturze audiowizualnej”, red. S.J. Konefał, Gdańsk 2017.
Z. Freud, „Żałoba i melancholia”, w: K. Pospiszyl „Zygmunt Freud, człowiek i dzieło” (s. 295-296), Wrocław-Warszawa-Kraków 1991.
Z. Freud, „Niesamowite”, w: tegoż, „Pisma psychologiczne”, Wydawnictwo KR, Warszawa 1997.
Z. Kossowski, „Niesamowite jako źródło niepokoju i wiedzy”, w: „Wunderblock. Psychoanaliza i filozofia”, nr 1/2022.
Vinciane Despret, „Wszystko dla naszych zmarłych”, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2021 (fragmenty).
Derrida, „Widma Marksa. Stan długu, praca żałoby i nowa Międzynarodówka”, PWN, Warszawa 2016 (fragmenty).
Colin Dickey, „Ghostland. Ameryka i jej nawiedzone miejsca”, Wydawnictwo Literackie, Warszawa 2022 (fragmenty).
Audre Lorde, “Siostra Outsiderka”, Czarna Owca, Warszawa 2015 (fragmenty).
Simon Raynolds, „Retromania. Jak popkultura żywi się własną przeszłością”, Wydawnictwo Kosmos, Warszawa 2018 (fragmenty).

P. Kletowski, „Europejski i amerykański horror filmowy jako tekst antropologiczny”, w: „Strefy mroku. Groza w kulturze audiowizualnej”, red. S.J. Konefał, Gdańsk 2017.
Z. Freud, „Żałoba i melancholia”, w: K. Pospiszyl „Zygmunt Freud, człowiek i dzieło” (s. 295-296), Wrocław-Warszawa-Kraków 1991.
Z. Freud, „Niesamowite”, w: tegoż, „Pisma psychologiczne”, Wydawnictwo KR, Warszawa 1997.
Z. Kossowski, „Niesamowite jako źródło niepokoju i wiedzy”, w: „Wunderblock. Psychoanaliza i filozofia”, nr 1/2022.
Vinciane Despret, „Wszystko dla naszych zmarłych”, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2021 (fragmenty).
Derrida, „Widma Marksa. Stan długu, praca żałoby i nowa Międzynarodówka”, PWN, Warszawa 2016 (fragmenty).
Colin Dickey, „Ghostland. Ameryka i jej nawiedzone miejsca”, Wydawnictwo Literackie, Warszawa 2022 (fragmenty).
Audre Lorde, “Siostra Outsiderka”, Czarna Owca, Warszawa 2015 (fragmenty).
Simon Raynolds, „Retromania. Jak popkultura żywi się własną przeszłością”, Wydawnictwo Kosmos, Warszawa 2018 (fragmenty).