Nowe i tradycyjne formy satyry politycznej 2401-D-s1-s2-NiTFSP
Cele kursu:
- Poznanie genezy, funkcji społecznych i politycznych satyry.
- Analiza gatunków satyry politycznej w mediach tradycyjnych i cyfrowych.
- Zrozumienie wpływu konwergencji mediów i technologii cyfrowych (memy, deepfake, krótkie wideo, podcasty) na obieg treści satyrycznych.
- Rozwijanie umiejętności krytycznej analizy form audiowizualnych i tekstowych z wykorzystaniem perspektywy gatunkowej.
Tematy i problemy:
1. Czym jest satyra polityczna? Definicje, funkcje i tradycje gatunku.
- podstawowe pojęcia: satyra, ironia, karykatura, parodia, pastisz
- funkcje społeczne i obywatelskie satyry
- satyra jako narzędzie krytyki i negocjowania władzy
2. Historia satyry politycznej: od karykatur prasowych do telewizyjnych kabaretów.
- rozwój gatunku w Europie i USA
- kultura prasowa XIX–XX w.
- telewizja a instytucjonalizacja satyry politycznej
3. Satyra polityczna w mediach tradycyjnych: prasa, radio, telewizja
- gatunki: felieton satyryczny, szkic satyryczny, audycja radiowa, program kabaretowy
- rola konwencji gatunkowych w kształtowaniu przekazu
4. Gatunki satyry audiowizualnej: late-night shows, sketch comedy, animacja, puppet show (telewizyjny lub internetowy)
- struktura programu, konwencje narracyjne, rola prowadzącego
- animacja jako formuła interpretacji rzeczywistości politycznej
5. Satyra w środowisku cyfrowym: logika mediów społecznościowych jako kontekst nowego humoru politycznego
- platformizacja, algorytmizacja, logika viralowości
- odbiorcy jako współtwórcy treści (prosumpcja, remiks)
6. Memy polityczne jako gatunek cyfrowej satyry
- cechy gatunkowe memu
- mem jako argument, komentarz, emocjonalny skrót debaty publicznej
- memiczność jako kompetencja kulturowa
7. Krótkie formy wideo: TikTok, Reels, Shorts – hiper-skrótowość i performatywność
- gatunkowość krótkich form – strategie montażu, tempo, styl wizualny
- polityczni influencerzy i mikro-satyrycy
8. Satyryczne podcasty i formaty hybrydowe
- cechy audio-humoru politycznego
- struktura odcinka, rola głosu i narracji
- przenikanie satyry dziennikarskiej z satyrą komediową
9. Deepfake i satyra algorytmiczna
- technologia jako narzędzie ironii i krytyki
- etyczne granice satyry deepfake
- deepfake jako nowy podgatunek satyry wizualnej
10. Satyra polityczna w kulturze konwergencji: remiks, parodia, intertekstualność
- praktyki użytkowników jako forma obywatelskiej komunikacji
- transformacja odbioru i uczestnictwa
- przyszłość gatunków satyry w erze AI i personalizowanych feedów
Całkowity nakład pracy studenta
Efekty uczenia się - wiedza
Efekty uczenia się - umiejętności
Koordynatorzy przedmiotu
Metody dydaktyczne eksponujące
- pokaz
Metody dydaktyczne podające
- tekst programowany
- pogadanka
- opowiadanie
- opis
Metody dydaktyczne poszukujące
- studium przypadku
- biograficzna
- obserwacji
- ćwiczeniowa
Metody dydaktyczne w kształceniu online
- metody służące prezentacji treści
- metody wymiany i dyskusji
- metody oparte na współpracy
- metody odnoszące się do autentycznych lub fikcyjnych sytuacji
Rodzaj przedmiotu
Wymagania wstępne
Kryteria oceniania
Obecność na zajęciach, dopuszczalne 2 nieobecności (10%).
Aktywność podczas zajęć (20%).
Aktywność i zaangażowanie są każdorazowo odnotowywane podczas zajęć, udział w dyskusji w pow. 50% spotkań - 10% oceny końcowej, 65% - 15% oceny końcowej, 80% - 20% oceny końcowej.
Wykonywanie zadań zespołowych, tj. referatów, prezentacji, projektów (30%).
- zadanie z zakresu tematu 1
- zadanie z zakresu tematu 4
- zadanie z zakresu tematu 7
Wykonywanie zadań indywidualnych (30%).
- zadanie z zakresu tematu 3
- zadanie z zakresu tematu 6
- zadanie z zakresu tematu 9
Test ze znajomości pojęć (10%).
Skala ocen:
ndst -> 50% i mniej
dst -> od 51%
dst + -> od 65%
db -> od 75%
db+ -> od 83%
bdb -> od 91%
Praktyki zawodowe
Nie dotyczy.
Literatura
Literatura obowiązkowa:
Day, A. (2011). Satire and dissent: Interventions in contemporary political debate. Indiana University Press.
Hutcheon, L. (2000). A theory of parody: The teachings of twentieth-century art forms. University of Illinois Press.
Jenkins, H. (2006). Convergence culture: Where old and new media collide. NYU Press.
Milner, R. M. (2016). The world made meme: Public conversations and participatory media. MIT Press.
Shifman, L. (2013). Memes in digital culture. MIT Press.
Chłopicki, W. (1995). O humorze poważnie: szkice teoretyczne. Universitas.
Chłopicki, W. (2008). Pragmatyka humoru. Universitas.
Wojtasik, Ł. (2020). Humor polityczny w mediach społecznościowych: Memy jako narzędzie komunikowania politycznego. Studia Medioznawcze, 21 (2), s. 47–63.
Sender, J. (2019). Humor i polityka: Analiza dyskursu publicznego. Wydawnictwo UMCS.
Literatura uzupełniająca:
Peters, C. (2016). The politics of late-night comedy: Satirical news, news parody, and political engagement. The Communication Review, 19 (4), s. 273–289.
Gray, J., Jones, J. P., & Thompson, E. (Eds.). (2009). Satire TV: Politics and comedy in the post-network era. NYU Press.
Kuipers, G. (2015). Good humor, bad taste: A sociology of the joke. De Gruyter.
Colletta, L. (2009). Political satire and postmodern irony in the age of globalization. Journal of American Culture, 32 (4), s. 379–390.
Tsakiris, M. (2022). Deepfakes, misinformation, and the ethics of artificial intelligence. Philosophy & Technology, 35 (3), s. 1–20.
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: