Antropologia Karnawału
1401-OG-AKR-L-DX
Student po zajęciach ma dysponować nie tylko określonym zasobem wiedzy, ale powinien również umieć wykorzystać zdobyte wiadomości dla osobistej refleksji nad antropologicznym wymiarem szeroko rozumianej „kultury śmiechu” w świecie współczesnym. Przedmiot Antropologia karnawału realizowany jest w formie wykładów.
Realizowane bloki tematyczne:
Antropologiczna i kulturowa genealogia ludyczności.
Kulturotwórcze znaczenie karnawału (teoria karnawalizacji Michaiła Bachtina)
Kulturotwórcze funkcje gry i zabawy (żywioł gry i zabawy w teorii Rogera Caillois)
Człowiek zabawy w teorii Johana Huizingi
Zabawa jako instrument profanacji w ujęciu Giorgio Agambena
Historia karnawału w kulturze: przednowoczesnej (sakralne korzenie karnawału w starożytności, „wojna postu z karnawałem” w kulturze średniowiecza), w nowoczesnej (racjonalizacja i dyscyplinowanie zabawy karnawałowej), w ponowoczesnej (konsumpcyjne uprzedmiotowienie idei zabawy)
Błazen jako „nosiciel” idei karnawału
Od Bertolda do Bustera Keatona (uniwersalny charakter i żywotność tradycji błazeńskiej w kulturze Zachodu)
Śmiech jako wyraz oporu, buntu i emancypacji: (śmiech jako narzędzie demaskacji fałszywej powagi władzy, opresji i przemocy, śmiech jako nośnik ambiwalencji w jednowymiarowym świecie ideologii, idea twórczego oporu poprzez śmiech, wspólnotowy wymiar śmiechu, karnawał obywatelski)
Śmiech i presja ideologiczna: (problem instrumentalizacji śmiechu w kontekście presji ideologii totalitarnych)
Idea karnawału i ludyczności w kulturze popularnej: (problem niejednoznaczności kultury popularnej; między ideologią konsumpcji a tradycją ludyczno-karnawałową)
Komiks jako dzieło ludyczne (komiks jako egzemplifikacja żywotności pierwiastków ludycznych we współczesnej kulturze popularnej).
|
W cyklu 2022/23L:
Student po zajęciach ma dysponować nie tylko określonym zasobem wiedzy, ale powinien również umieć wykorzystać zdobyte wiadomości dla osobistej refleksji nad antropologicznym wymiarem szeroko rozumianej „kultury śmiechu” w świecie współczesnym. Przedmiot Antropologia karnawału realizowany jest w formie wykładów.
Realizowane bloki tematyczne:
Antropologiczna i kulturowa genealogia ludyczności.
Kulturotwórcze znaczenie karnawału (teoria karnawalizacji Michaiła Bachtina)
Kulturotwórcze funkcje gry i zabawy (żywioł gry i zabawy w teorii Rogera Caillois)
Człowiek zabawy w teorii Johana Huizingi
Zabawa jako instrument profanacji w ujęciu Giorgio Agambena
Historia karnawału w kulturze: przednowoczesnej (sakralne korzenie karnawału w starożytności, „wojna postu z karnawałem” w kulturze średniowiecza), w nowoczesnej (racjonalizacja i dyscyplinowanie zabawy karnawałowej), w ponowoczesnej (konsumpcyjne uprzedmiotowienie idei zabawy)
Błazen jako „nosiciel” idei karnawału
Od Bertolda do Bustera Keatona (uniwersalny charakter i żywotność tradycji błazeńskiej w kulturze Zachodu)
Śmiech jako wyraz oporu, buntu i emancypacji: (śmiech jako narzędzie demaskacji fałszywej powagi władzy, opresji i przemocy, śmiech jako nośnik ambiwalencji w jednowymiarowym świecie ideologii, idea twórczego oporu poprzez śmiech, wspólnotowy wymiar śmiechu, karnawał obywatelski)
Śmiech i presja ideologiczna: (problem instrumentalizacji śmiechu w kontekście presji ideologii totalitarnych)
Idea karnawału i ludyczności w kulturze popularnej: (problem niejednoznaczności kultury popularnej; między ideologią konsumpcji a tradycją ludyczno-karnawałową).
|
W cyklu 2024/25L:
Głównym celem przedmiotu Antropologia karnawału jest uświadomienie studentom głęboko antropologicznego charakteru ludyczności, śmiechu, gry, zabawy. W tym kontekście będzie mowa o karnawale nie tylko jako konkretnej formie zabawy, ale szerzej: jako fenomenie kulturowym, podstawowym składniku świata kultury śmiechu i praktykowanym od wieków oryginalnym sposobie twórczej ekspresji człowieka. Antropologiczny charakter tak rozumianego karnawału przedstawiony zostanie studentom poprzez odwołanie się do tradycji sztuki i kultury Zachodu (od starożytności poprzez średniowiecze aż do współczesnej kultury popularnej). |
Całkowity nakład pracy studenta
Godziny realizowane z udziałem nauczycieli (30 godz.):
- udział w wykładach (30 godz.).
Czas poświęcony na pracę indywidualną studenta ( 30 godz.):
- czytanie literatury (10 godz.)
- przygotowanie do egzaminu (20 godz.)
Łącznie: 60 godz. ( 2 pkt. ECTS)
Efekty uczenia się - wiedza
K_W04: Ma podstawową wiedzę o powiązaniach sztuki i kultury z ich wymiarem antropologicznym; od czasów starożytnych do współczesności, ze szczególnym naciskiem na okres średniowiecza i wczesnej nowożytności. Chodzi o wiedzę dotyczącą historii kultury (w tym elementów kultury plebejskiej oraz popularnej), sztuk plastycznych, teatru, literatury, poezji , a także elementów teorii literatury, o wiedzę związaną wybranymi kierunkami artystycznymi, literackimi, teatralnymi, dotyczącą wybranych twórców, dzieł, ale także akcji społecznych, w których pojawiają się „wątki” karnawałowe.
K_W05: Ma podstawową wiedzę w zakresie filozofii (zwłaszcza określonych aspektów filozofii G. Agambena takich jak teoria profanacji i odzyskiwania, koncepcja święta szabasowego: „bezczynności” i „niecelowości”), teorii literatury (teoria karnawalizacji M. Bachtina) oraz historii (zwłaszcza średniowiecza i okresu wczesnej nowożytności), kontekstu społecznego występowania, kształtowania się karnawału a zwłaszcza jego funkcji a także kontekstu twórczego i artystycznego rozwoju człowieka w kulturze karnawału.
K_W06: Charakteryzuje podstawową terminologię nauk humanistycznych i społecznych, zwłaszcza w zakresie filozofii, historii, antropologii kultury i socjologii.
K_W07: Ma podstawową wiedzę z obszaru historii sztuki, historii, kultury, socjologii, kultury popularnej – zjawisk w sztuce i kulturze dawnej oraz współczesnej.
Efekty uczenia się - umiejętności
K_U11: Potrafi precyzyjnie i spójnie wypowiadać się na tematy związane z kulturą, sztuką, historią, teorią literatury, filozofią, antropologią w tym interpretować rzeczywistość kultury pod kątem kultury karnawału oraz posługuje się twórczo z nabytą wiedzą.
Efekty uczenia się - kompetencje społeczne
K_K01: Jest wrażliwy na społeczny występowania kultury karnawału dawniej i dzisiaj.
K_K03: Wzbogaca dotychczasowe kompetencje o nowe wiadomości, posługuje się nową terminologią, samodzielnie podejmuje niezależne prace, tworzy i realizuje projekty twórcze zarówno w kręgu obiegu artystycznego, jak i w przestrzeni publicznej, społecznej, pozaartystycznej – wykorzystując do tego celu wiedzą na temat: antropologicznego, historycznego, społecznego i artystycznego znaczenia kultury karnawału.
K_K04: Posiada świadomość poziomu swoich umiejętności i wiedzy, rozumie potrzebę ciągłego ich doskonalenia: chodzi o poszarzanie i twórcze łączenie różnych uzupełniających się dziedzin wiedzy: historii kultury, historii sztuki, literatury, teatru, historii, socjologii oraz antropologii kultury. I tworzenie w ten sposób nowych obszarów wiedzy, dla nowych zastosowań.
K_K05: Dostrzega i wartościuje problemy moralne i etyczne związane z tradycją karnawału w kulturze europejskiej, takie jak tradycja zabawy rozumianej jako część kultury symbolicznej, a więc autotelicznej, „świątecznej”, o twórczym ładunku profanowania i odzyskiwania elementów kultury zawłaszczonych przez procesy jej instrumentalizacji ideologicznej bądź rynkowej, o tradycję specyficznego „światopoglądu” karnawałowego, który tworzy perspektywę oglądu rzeczywistości pełną ambiwalencji i twórczej niestabilności, także tradycję płynnego przechodzenia kategorii śmiechu i powagi. Stanowi to podstawę do umieszczenia swojej lub cudzej twórczości w kontekście kultury karnawału lub w różnych kontekstach społecznych.
Metody dydaktyczne
Metody dydaktyczne eksponujące: pokaz
Metody dydaktyczne podające: wykład informacyjny (konwencjonalny), opis.
Metody dydaktyczne poszukujące: ćwiczeniowa, seminaryjna.
Metody dydaktyczne w kształceniu online: metody służące prezentacji treści, metody wymiany i dyskusji.
W razie sytuacji wyjątkowych np. pandemicznych) zajęcia mogą być prowadzone zdalnie na platformie MS Teams
Metody dydaktyczne eksponujące
- pokaz
Metody dydaktyczne podające
- opis
- wykład informacyjny (konwencjonalny)
- wykład problemowy
Metody dydaktyczne poszukujące
- klasyczna metoda problemowa
Metody dydaktyczne w kształceniu online
- metody rozwijające refleksyjne myślenie
Wymagania wstępne
Zakres wymaganych kompetencji studentów obejmuje ogólną wiedzę na temat historii kultury.
Koordynatorzy przedmiotu
Efekty kształcenia
Wiedza
Student:
K_W04: Posiada podstawową wiedzę o powiązaniach sztuki i kultury z ich wymiarem antropologicznym; od czasów starożytnych do współczesności, ze szczególnym naciskiem na okres średniowiecza i wczesnej nowożytności). Chodzi o wiedzę dotyczącą historii kultury (w tym elementów kultury plebejskiej oraz popularnej), sztuk plastycznych, teatru, literatury, poezji , a także elementów teorii literatury, o wiedzę związaną wybranymi kierunkami artystycznymi, literackimi, teatralnymi, dotyczącą wybranych twórców, dzieł, ale także akcji społecznych, w których pojawiają się „wątki” karnawałowe . Wiedza ta wiąże się z innymi dyscyplinami naukowymi, zwłaszcza humanistycznymi i społecznymi (antropologią kultury, socjologią, historią). Stanowi to podstawę do rozpoznawania i interpretowania karnawałowych tekstów kultury w całym spektrum, szeroko rozumianej kultury dawnej i współczesnej.
K_W05: Posiada podstawową, uporządkowaną wiedzę w zakresie filozofii (zwłaszcza określonych aspektów filozofii G. Agambena takich jak teoria profanacji i odzyskiwania, koncepcja święta szabasowego: „bezczynności” i „niecelowości”), teorii literatury (teoria karnawalizacji M. Bachtina) oraz historii (zwłaszcza średniowiecza i okresu wczesnej nowożytności), kontekstu społecznego występowania, kształtowania się karnawału a zwłaszcza jego funkcji (kulturotwórczego znaczenia karnawału w średniowieczu i przemian tego zjawiska w kontekście dominującego w nowoczesności dyskursu racjonalnego, ważne znaczenie historii obyczaju) a także kontekstu twórczego i artystycznego rozwoju człowieka w kulturze karnawału. Wiedza ta stanowi podstawę do definiowania fenomenu karnawalizacji.
K_W06: Zna podstawową terminologię nauk humanistycznych i społecznych, zwłaszcza w zakresie filozofii, historii, antropologii kultury i socjologii.
K_W07: Posiada podstawową wiedzę z obszaru historii sztuki, historii, kultury, socjologii, kultury popularnej – zjawisk w sztuce i kulturze dawnej oraz współczesnej. Stanowi to podstawę do śledzenia przejawów kultury karnawału w kulturze i sztuce dawnej oraz współczesnej.
Umiejętności
Student:
K_U11: Potrafi precyzyjnie i spójnie wypowiadać się na tematy związane z kulturą, sztuką, historią, teorią literatury, filozofią, antropologią w tym interpretować rzeczywistość kultury pod kątem kultury karnawału oraz posługuje się twórczo z nabytą wiedzą.
Kompetencje społeczne:
Student:
K_K01: Jest wrażliwy na społeczny występowania kultury karnawału dawniej i dzisiaj.
K_K03: Wzbogaca dotychczasowe kompetencje o nowe wiadomości, posługuje się nową terminologią, samodzielnie podejmuje niezależne prace, tworzy i realizuje projekty twórcze zarówno w kręgu obiegu artystycznego, jak i w przestrzeni publicznej, społecznej, pozaartystycznej – wykorzystując do tego celu wiedzą na temat: antropologicznego, historycznego, społecznego i artystycznego znaczenia kultury karnawału.
K_K04: Posiada świadomość poziomu swoich umiejętności i wiedzy, rozumie potrzebę ciągłego ich doskonalenia: chodzi o poszarzanie i twórcze łączenie różnych uzupełniających się dziedzin wiedzy: historii kultury, historii sztuki, literatury, teatru, historii, socjologii oraz antropologii kultury. I tworzenie w ten sposób nowych obszarów wiedzy, dla nowych zastosowań.
K_K05: Dostrzega i wartościuje problemy moralne i etyczne związane z tradycją karnawału w kulturze europejskiej, takie jak tradycja zabawy rozumianej jako część kultury symbolicznej, a więc autotelicznej, „świątecznej”, o twórczym ładunku profanowania i odzyskiwania elementów kultury zawłaszczonych przez procesy jej instrumentalizacji ideologicznej bądź rynkowej, o tradycję specyficznego „światopoglądu” karnawałowego, który tworzy perspektywę oglądu rzeczywistości pełną ambiwalencji i twórczej niestabilności, także tradycję płynnego przechodzenia kategorii śmiechu i powagi (a nawet tragizmu, którą ucieleśnia postać błazna). Stanowi to podstawę do umieszczenia swojej lub cudzej twórczości w kontekście kultury karnawału lub w różnych kontekstach społecznych.
Kryteria oceniania
Wymagania dotyczące zaliczenia
zaliczenie semestru (roku) polega na realizacji zadania w postaci pracy pisemnej na zadany temat
na ocenę składa się: obecność na zajęciach oraz ocena ze wspomnianej pracy.
dopuszcza się formy zaliczenia on-line - w przypadku systemu pracy online podstawą do zaliczenia przedmiotu jest opracowanie wypowiedzi pisemnej na zadany temat
Praktyki zawodowe
Literatura
Literatura wymagana (obowiązkowa)
Agamben G. (2006). Pochwała profanacji. (w:) G. Agamben, Profanacje. Warszawa: PIW
Balbus S. (1975). Wstęp. Sformułowanie problemu. (w:) M. Bachtin Twórczość Franciszka Rabelais’go a kultura ludowa średniowiecza i renesansu. Kraków: Wydawnictwo Literackie. 55-116
Caillois R. (1973). Żywioł i ład. Warszawa: PIW
Dudzik W. (2005). Karnawały w kulturze. Warszawa: Wydawnictwo Sic!
Eco U. (2002). Komizm-„wolność”-karnawał (w:) Konteksty nr 3-4 132-136
Huizinga J. (1985). Homo Ludens. Zabawa jako źródło kultury. Warszawa: Czytelnik
Kołakowski L. (2002). Kapłan i błazen (Rozważania o teologicznym dziedzictwie współczesnego myślenia) (w:) L. Kołakowski (red.) Pochwała niekonsekwencji. Pisma rozproszone sprzed roku 1968, t.2. Londyn: Wydawnictwo Puls 263-293
Wołkow S. (2016). Czarodziejski chór. Historia kultury rosyjskiej od Tołstoja do Sołżenicyna. Wydawnictwo Sic!159-213
Żabski T. (1997). Słownik literatury popularnej. Wrocław: Towarzystwo Przyjaciół Polonistyki Wrocławskiej
Filmy dokumentalne:
A. Bucchetti, „Dreaming by Numbers” – Włochy 2006 – film dokumentalny
P. Pawlikowski, „Z Moskwy do Pietuszek z Wieneditktem Jerofiejewem”, Wielka Brytania 1990 – film dokumentalny
Literatura zalecana (uzupełniająca)
Barańczak S. (2007). Fioletowa krowa. Antologia angielskiej i amerykańskiej poezji niepoważnej. Kraków: a5
Burke P. (2009). Kultura ludowa we wczesno nowożytnej Europie. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego
Eco U. (2008). Superman w literaturze masowej. Powieść popularna: między retoryką a ideologią. Kraków: Znak
Goff Le J. (2007). Czy Jezus się śmiał? (w:) J. Le Goff, Długie średniowiecze. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 197-202
Jerofiejew W. (2000). Dzieła prawie wszystkie. Kraków: Wydwnictwo Literackie, 411-434
Lewis B. (2009). Śmiech i młot. Historia komunizmu w dowcipach. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie
Prudowski, L., Jerofiejew, W. (2000). Wariatem można być w każdym wieku (409-434), (W:) W. Jerofiejew: Dzieła prawie wszystkie, Kraków: Wydawnictwo Literackie
Rabelais F. (1973). Gargantua i Pantagruel, t.1. Warszawa: PIW. s.41-44, 61-64, 110-112
Schindler N. (2002). Ludzie prości, ludzie niepokorni… Warszawa: Wiedza Powszechna
Słowiński M. (1993). Błazen. Dzieje postaci i motywu. Warszawa: Prolog
Szyłak J. (1998). Komiks: świat przerysowany. Gdańsk: słowo/obraz słowo/obraz terytoria
Thompson E. (2019). Zrozumieć Rosję. Święte szaleństwo w kulturze rosyjskiej. Warszawa: Teologia Polityczna
Wołkow S. (2006). Szostakowicz i Stalin. Warszawa: Wydawnictwo Książkowe Twój Styl
|
W cyklu 2022/23L:
Literatura wymagana (obowiązkowa)
Agamben G. (2006). Pochwała profanacji. (w:) G. Agamben, Profanacje. Warszawa: PIW
Balbus S. (1975). Wstęp. Sformułowanie problemu. (w:) M. Bachtin Twórczość Franciszka Rabelais’go a kultura ludowa średniowiecza i renesansu. Kraków: Wydawnictwo Literackie. 55-116
Caillois R. (1973). Żywioł i ład. Warszawa: PIW
Dudzik W. (2005). Karnawały w kulturze. Warszawa: Wydawnictwo Sic!
Eco U. (2002). Komizm-„wolność”-karnawał (w:) Konteksty nr 3-4 132-136
Huizinga J. (1985). Homo Ludens. Zabawa jako źródło kultury. Warszawa: Czytelnik
Kołakowski L. (2002). Kapłan i błazen (Rozważania o teologicznym dziedzictwie współczesnego myślenia) (w:) L. Kołakowski (red.) Pochwała niekonsekwencji. Pisma rozproszone sprzed roku 1968, t.2. Londyn: Wydawnictwo Puls 263-293
Wołkow S. (2016). Czarodziejski chór. Historia kultury rosyjskiej od Tołstoja do Sołżenicyna. Wydawnictwo Sic!159-213
Żabski T. (1997). Słownik literatury popularnej. Wrocław: Towarzystwo Przyjaciół Polonistyki Wrocławskiej
Filmy dokumentalne:
A. Bucchetti, „Dreaming by Numbers” – Włochy 2006 – film dokumentalny
P. Pawlikowski, „Z Moskwy do Pietuszek z Wieneditktem Jerofiejewem”, Wielka Brytania 1990 – film dokumentalny
Literatura zalecana (uzupełniająca)
Agamben, G. (2019). Pulcinella, czyli Rozrywka dla dzieci. Warszawa: Fundacja Augusta Hrabiego Cieszkowskiego
Barańczak S. (2007). Fioletowa krowa. Antologia angielskiej i amerykańskiej poezji niepoważnej. Kraków: a5
Burke P. (2009). Kultura ludowa we wczesnonowożytnej Europie. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego
Drozdowski R. (2009). Obraza na obrazy. Strategie społecznego oporu wobec obrazó dominujących. Poznań: Zyski S-ka Wydawnictwo
Eco U. (2008). Superman w literaturze masowej. Powieść popularna: między retoryką a ideologią. Kraków: Znak
Goff Le J. (2007). Czy Jezus się śmiał? (w:) J. Le Goff, Długie średniowiecze. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 197-202
Jerofiejew W. (2000). Dzieła prawie wszystkie. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 411-434
Lewis B. (2009). Śmiech i młot. Historia komunizmu w dowcipach. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie
Prudowski, L., Jerofiejew, W. (2000). Wariatem można być w każdym wieku (409-434), (W:) W. Jerofiejew: Dzieła prawie wszystkie, Kraków: Wydawnictwo Literackie
Rabelais F. (1973). Gargantua i Pantagruel, t.1. Warszawa: PIW. s.41-44, 61-64, 110-112
Schindler N. (2002). Ludzie prości, ludzie niepokorni… Warszawa: Wiedza Powszechna
Słowiński M. (1993). Błazen. Dzieje postaci i motywu. Warszawa: Prolog
Szyłak J. (1998). Komiks: świat przerysowany. Gdańsk: słowo/obraz słowo/obraz terytoria
Thompson E. (2019). Zrozumieć Rosję. Święte szaleństwo w kulturze rosyjskiej. Warszawa: Teologia Polityczna
Wołkow S. (2006). Szostakowicz i Stalin. Warszawa: Wydawnictwo Książkowe Twój Styl
|
W cyklu 2024/25L:
Literatura wymagana (obowiązkowa)
Agamben G. (2006). Pochwała profanacji. (w:) G. Agamben, Profanacje. Warszawa: PIW
Balbus S. (1975). Wstęp. Sformułowanie problemu. (w:) M. Bachtin Twórczość Franciszka Rabelais’go a kultura ludowa średniowiecza i renesansu. Kraków: Wydawnictwo Literackie. 55-116
Caillois R. (1973). Żywioł i ład. Warszawa: PIW
Dudzik W. (2005). Karnawały w kulturze. Warszawa: Wydawnictwo Sic!
Eco U. (2002). Komizm-„wolność”-karnawał (w:) Konteksty nr 3-4 132-136
Huizinga J. (1985). Homo Ludens. Zabawa jako źródło kultury. Warszawa: Czytelnik
Kołakowski L. (2002). Kapłan i błazen (Rozważania o teologicznym dziedzictwie współczesnego myślenia) (w:) L. Kołakowski (red.) Pochwała niekonsekwencji. Pisma rozproszone sprzed roku 1968, t.2. Londyn: Wydawnictwo Puls 263-293
Wołkow S. (2016). Czarodziejski chór. Historia kultury rosyjskiej od Tołstoja do Sołżenicyna. Wydawnictwo Sic!159-213
Żabski T. (1997). Słownik literatury popularnej. Wrocław: Towarzystwo Przyjaciół Polonistyki Wrocławskiej
Filmy dokumentalne:
A. Bucchetti, „Dreaming by Numbers” – Włochy 2006 – film dokumentalny
P. Pawlikowski, „Z Moskwy do Pietuszek z Wieneditktem Jerofiejewem”, Wielka Brytania 1990 – film dokumentalny
Literatura zalecana (uzupełniająca)
Barańczak S. (2007). Fioletowa krowa. Antologia angielskiej i amerykańskiej poezji niepoważnej. Kraków: a5
Burke P. (2009). Kultura ludowa we wczesno nowożytnej Europie. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego
Eco U. (2008). Superman w literaturze masowej. Powieść popularna: między retoryką a ideologią. Kraków: Znak
Goff Le J. (2007). Czy Jezus się śmiał? (w:) J. Le Goff, Długie średniowiecze. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 197-202
Heschel A. J. (2009). Szabat. I jego znaczenie dla współczesnego człowieka. Kraków: Wydawnictwo Esprit SC
Jerofiejew W. (2000). Dzieła prawie wszystkie. Kraków: Literatura wymagana (obowiązkowa)
Agamben G. (2006). Pochwała profanacji. (w:) G. Agamben, Profanacje. Warszawa: PIW
Balbus S. (1975). Wstęp. Sformułowanie problemu. (w:) M. Bachtin Twórczość Franciszka Rabelais’go a kultura ludowa średniowiecza i renesansu. Kraków: Wydawnictwo Literackie. 55-116
Caillois R. (1973). Żywioł i ład. Warszawa: PIW
Dudzik W. (2005). Karnawały w kulturze. Warszawa: Wydawnictwo Sic!
Eco U. (2002). Komizm-„wolność”-karnawał (w:) Konteksty nr 3-4 132-136
Huizinga J. (1985). Homo Ludens. Zabawa jako źródło kultury. Warszawa: Czytelnik
Kołakowski L. (2002). Kapłan i błazen (Rozważania o teologicznym dziedzictwie współczesnego myślenia) (w:) L. Kołakowski (red.) Pochwała niekonsekwencji. Pisma rozproszone sprzed roku 1968, t.2. Londyn: Wydawnictwo Puls 263-293
Wołkow S. (2016). Czarodziejski chór. Historia kultury rosyjskiej od Tołstoja do Sołżenicyna. Wydawnictwo Sic!159-213
Żabski T. (1997). Słownik literatury popularnej. Wrocław: Towarzystwo Przyjaciół Polonistyki Wrocławskiej
Filmy dokumentalne:
A. Bucchetti, „Dreaming by Numbers” – Włochy 2006 – film dokumentalny
P. Pawlikowski, „Z Moskwy do Pietuszek z Wieneditktem Jerofiejewem”, Wielka Brytania 1990 – film dokumentalny
Literatura zalecana (uzupełniająca)
Barańczak S. (2007). Fioletowa krowa. Antologia angielskiej i amerykańskiej poezji niepoważnej. Kraków: a5
Burke P. (2009). Kultura ludowa we wczesno nowożytnej Europie. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego
Eco U. (2008). Superman w literaturze masowej. Powieść popularna: między retoryką a ideologią. Kraków: Znak
Goff Le J. (2007). Czy Jezus się śmiał? (w:) J. Le Goff, Długie średniowiecze. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 197-202
Heschel A. J. (2009). Szabat. I jego znaczenie dla współczesnego człowieka. Kraków: Wydawnictwo Esprit SC
Jerofiejew W. (2000). Dzieła prawie wszystkie. Kraków: Wydwnictwo Literackie, 411-434
Lewis B. (2009). Śmiech i młot. Historia komunizmu w dowcipach. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie
Prudowski, L., Jerofiejew, W. (2000). Wariatem można być w każdym wieku (409-434), (W:) W. Jerofiejew: Dzieła prawie wszystkie, Kraków: Wydawnictwo Literackie
Rabelais F. (1973). Gargantua i Pantagruel, t.1. Warszawa: PIW. s.41-44, 61-64, 110-112
Schindler N. (2002). Ludzie prości, ludzie niepokorni… Warszawa: Wiedza Powszechna
Słowiński M. (1993). Błazen. Dzieje postaci i motywu. Warszawa: Prolog
Szyłak J. (1998). Komiks: świat przerysowany. Gdańsk: słowo/obraz słowo/obraz terytoria
Thompson E. (2019). Zrozumieć Rosję. Święte szaleństwo w kulturze rosyjskiej. Warszawa: Teologia Polityczna
Wołkow S. (2006). Szostakowicz i Stalin. Warszawa: Wydawnictwo Książkowe Twój Styl |
Uwagi
|
W cyklu 2022/23L:
|
W cyklu 2024/25L:
zajęcia ogólnouniwersyteckie |
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i
terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: